Ndërsa industria e litiumit në Nigeri vlerësohet mbi 34 miliardë dollarë, gratë që punojnë në zonat minerare të vendit përballen me një realitet krejt tjetër: orë të tëra pune fizike për të fituar rreth 15 dollarë në javë.
Pamjet nga Farin Dutse, në shtetin Nasaraua, tregojnë gra që mbledhin dhe përpunojnë mbetjet e nxjerra nga minierat. Ato marrin rërën që u lënë punëtorët, e lajnë me ujë në enë dhe e filtrojnë derisa të dallojnë copat e vogla të mineralit. Një prej tyre, vetëm 21 vjeçe, tregon se e bën këtë punë prej dy vitesh.
Minerali i mbledhur kalon më pas te tregtarët dhe përfundon te blerësit kinezë në Lagos. Litiumi është një nga lëndët e para më të kërkuara në tregun global, pasi përdoret në prodhimin e baterive për automjetet elektrike dhe pajisjet elektronike, përfshirë celularët.
Nigeria ndaloi në vitin 2022 eksportin e mineralit të papërpunuar, duke synuar të nxisë përpunimin brenda vendit. Në këtë sektor janë shtuar edhe investimet kineze, të cilat sipas materialit kanë arritur në 1.3 miliardë dollarë. Por rritja e investimeve dhe vlera e madhe e burimeve natyrore nuk duket se po përkthehen në të ardhura të krahasueshme për punëtorët më të varfër.
Sipas shifrave të përmendura në video, 63% e popullsisë së Nigerisë jeton nën kufirin e varfërisë. “Kur s'kam para, e bëj këtë punë”, shprehet 21-vjeçarja, duke përshkruar një mënyrë jetese ku puna e rëndë bëhet një zgjidhje për të siguruar të ardhurat minimale.
Në një kohë kur bota kërkon gjithnjë e më shumë litium për tranzicionin drejt energjisë elektrike, kontrasti është i fortë: një industri që gjeneron miliarda dollarë, ndërsa gratë që nxjerrin mineralin nga mbetjet e minierave paguhen vetëm disa dollarë në ditë. Pasuria nëntokësore është e madhe, por për një pjesë të njerëzve që jetojnë pranë saj, përfitimi mbetet tepër i vogël.