Përderisa karriera e një zyrtari të përhershëm në administratë nuk matet kurrë me suksesin e punës së bërë, por me shpejtësinë e ndërrimit të karrigeve, Afrim Qendro sapo ka mbyllur edhe kapitullin e radhës në krye të IKMT-së, duke dëshmuar se përvoja e tij shtetërore ngjan gjithnjë e më shumë me një udhëtim turistik, ku biletat priten me paratë e taksapaguesve dhe destinacionet ndryshojnë vetëm sipas orekseve të pushtetit.
Nga dhomat ku projektoheshin milionat e rrugëve tek ARRSH-ja, duke kaluar te zymtësia e zyrës së prefektit të Tiranës dhe te fadromat zhurmëmadha të IKMT-së, trajektorja e tij e pandërprerë përbën shembullin më të qartë të një sistemi ku njerëzit ikin nga njëra detyrë vetëm për të mos u shkëputur kurrë nga fitimet e tjetrës. Meqenëse çdo shkarkim i tij nuk është kurrë një ndëshkim i merituar, por thjesht një manovër e ftohtë tranziti, opinioni publik mbetet sërish përballë së njëjtës pyetje ironike: a mos vallë arkiva e karrierës së tij është mbushur vetëm me përvojë pune, apo xhepat janë trashur paralelisht me çdo fond të kaluar nëpër duart e tij?
Ndërsa çelësat e institucionit dorëzohen me protokoll dhe kolltukët përgatiten për pasardhësin e radhës, e gjithë kjo shfaqje e përsëritur lë pas një shije të hidhur, sepse qytetarëve u mbetet gjithmonë detyrimi për të larë faturat e dështimeve, ndërsa protagonistët e vërtetë të këtij teatri nuk japin kurrë llogari, por thjesht presin dekretin e radhës.
