Në një teatër absurd, ku ekrani i RTK-së u shndërrua në dhomë zhdukjeje për ndërgjegjen publike, zëri i guximshëm i Olimpia Smajlajt u masakrua me gërshërët e censurës dixhitale; sepse, ndërsa këndonte “Amanet” për t’i thurur vargje krenarisë së gruas shqiptare, ajo guxoi të thyente skenografinë prej kartoni dhe të thërriste emrin e Arlinda Zekajt, viktimës së një femicidi që e ka lënë shoqërinë me gjak në duar dhe shtetin me turp në ballë.
Është një tallje e pështirë me fatin e njerëzve dhe artin e vërtetë kur drejtuesit e festivalit, pasi e qortuan privatisht për “prishje rehatie”, vrapuan të fshinin videon nga rrjetet dhe të montonin në YouTube një version të sterilizuar, ku thirrja “Drejtësi për Arlindën! Stop femicidit!” ishte zhdukur sikur të mos kishte ekzistuar kurrë; duke dëshmuar se për këtë kastë burokratësh, jeta e një gruaje të vrarë vlen më pak se një grimë pluhuri mbi ekran dhe se lavdia e rreme e skenës nuk duhet të njolloset kurrë nga realiteti i dhimbshëm i përditshmërisë.
Kjo thurje hipokrizie institucionale shkon aq larg, sa televizioni publik, që mbahet me taksat e qytetarëve për të qenë pasqyrë e shoqërisë, zgjedh të funksionojë si një seksion i policisë së mendimit; nëse në skenë glorifikohen figurat historike dhe dekorohet “madhështia” e gruas, prapa kuintave çdo thirrje e gjallë për mbrojtje dhe drejtësi trajtohet si një armik i brendshëm që duhet eliminuar me butonin e fshirjes.
Ndaj, ky nuk është thjesht një skandal montazhi apo një defekt teknik, por një bashkëfajësi e hapur dhe një goditje e ulët ndaj lirisë së shprehjes, ku RTK po vepron si varrmihësi i dytë i kujtesës së Arlindës, duke u dërguar një mesazh ogurzi të gjitha grave dhe artistëve: këndoni sa të doni për gratë e kaluara, por mos guxoni të prekni plagët e së tashmes, se ne kujdesemi t’ju mbyllim gojën dhe t’ju fshijmë nga historia!
