Për dy vite me radhë, studentët e Serbisë e kthyen dhimbjen dhe revoltën popullore në një betejë të pandalshme për drejtësi, e cila kulmoi me rrëzimin dhe dëbimin nga pushteti të autokratit Aleksandër Vuçiç. Ajo që nisi si një reagim rinor u shndërrua në një lëvizje monumentale që jo vetëm mposhti regjimin e tij, por u kthye në një model frymëzimi për rezistencën qytetare në mbarë botën. Megjithatë, tashmë që zgjedhjet kanë përfunduar dhe Vuçiç është hedhur nga froni, për të rinjtë dhe qytetarët puna e vërtetë sapo ka nisur.
Në vend që të mjaftoheshin me festimet e rënies së diktaturës dhe fitores politike, qytetarët dolën menjëherë në rrugë dhe në pasazhet nëntokësore të qyteteve. Me sfungjerë dhe ujë në duar, njerëz të zakonshëm iu përveshën punës për të fshirë grafitet politike dhe mesazhet e urrejtjes, të cilat, sipas tyre, ishin nxitur për 15 vite me radhë nga regjimi i Vuçiçit për të përçarë shoqërinë. Kjo nismë demonstron se largimi i një lideri autoritar në zgjedhje është vetëm hapi i parë, ndërsa shërimi i shoqërisë dhe kujdesi për hapësirat që ndajmë me njëri-tjetrin janë vendi ku nis ndryshimi i vërtetë.
Kjo përpjekje e përbashkët nuk është më thjesht një çështje politike apo rotacioni pushteti. Ajo përfaqëson mezipritjen e një brezi të ri që ka vendosur me vepra se pas largimit të Vuçiçit, urrejtja, propaganda dhe përçarja nuk kanë më vend te muret e qyteteve të tij, duke vendosur kështu një standard të ri se si mbrohet dhe rindërtohet me përgjegjësi një vend pas rrëzimit të një regjimi.
