Dy metra distancë brenda shtëpisë për një grua që kishte kërkuar mbrojtje nga dhuna! Ky ishte një nga përcaktimet e vendimit të gjyqtarit Migjen Kastrati të Gjykatës Themelore në Pejë për Arlinda Zekajn, 49-vjeçaren që u vra tragjikisht më 25 tetor.
Ndërsa Arlinda sot nuk jeton më, vendimi i gjyqtarit Kastrati po ngre pyetje serioze për mënyrën se si drejtësia e Kosovës e vlerësoi rrezikun që i kanosej një gruaje që kishte kërkuar ndihmën e institucioneve.
Më 16 tetor, vetëm nëntë ditë përpara vrasjes, gjyqtari Kastrati kishte lëshuar urdhër mbrojtjeje gjashtëmujor, duke përcaktuar që bashkëshorti i Arlindës, Jeton Sylaj, të mos i afrohej asaj më pak se 2 metra brenda shtëpisë së përbashkët dhe 20 metra në hapësirat publike.
Por si mund të garantohej siguria e një gruaje të kërcënuar, kur ajo dhe personi ndaj të cilit ishte lëshuar urdhri i mbrojtjes mund të qëndronin nën të njëjtën çati, vetëm dy metra larg njëri-tjetrit?
Për më tepër, vendimi parashikonte edhe kthimin e Arlindës në shtëpinë e përbashkët në Vitomiricë.
Ironia e hidhur është se ndërsa siguria e Arlindës ishte në pikëpyetje, gjyqtari që kishte marrë këtë vendim paguhet nga buxheti i shtetit me rreth 1,900 euro neto në muaj.
Sipas deklarimit të pasurisë për vitin 2026, Migjen Kastrati ka deklaruar 22,794.56 euro të ardhura vjetore neto nga paga si gjyqtar, si dhe 244.29 euro të ardhura nga Akademia e Drejtësisë.
Gjyqtari, që ushtron detyrën që prej vitit 2017, ka deklaruar gjithashtu prona të trashëguara në pronësi të përbashkët, kursime bankare dhe një kredi personale.
Por çështja nuk është sa pasuri ka gjyqtari. Çështja është çfarë mbrojtjeje iu garantua Arlindës nga vendimi i një zyrtari të drejtësisë që paguhet për të zbatuar ligjin dhe për të mbrojtur të drejtat e qytetarëve.
Madje, sipas Prokurorisë së Pejës, më 22 tetor ishte vlerësuar se kthimi i menjëhershëm i Arlindës në shtëpi mund të përbënte rrezik për jetën dhe sigurinë e saj.
Vetëm tri ditë më vonë, më 25 tetor, Arlinda u vra me sëpatë. Për krimin dyshohet kunati i saj, jo personi ndaj të cilit ishte lëshuar urdhri i mbrojtjes.
Ky fakt nuk provon se vendimi i gjyqtarit shkaktoi vrasjen, por e bën edhe më të domosdoshme shqyrtimin e masave që institucionet kishin marrë për sigurinë e viktimës.
Pse gjyqtari Kastrati përcaktoi vetëm dy metra distancë brenda banesës? A ishte bërë një vlerësim i plotë i rrezikut? A u shqyrtuan alternativa të tjera mbrojtjeje? Dhe a ishte e mjaftueshme mbrojtja e parashikuar në vendim?
Janë pyetje që kërkojnë përgjigje publike nga institucionet përgjegjëse, përfshirë edhe gjykatën.
Arlinda Zekaj kërkoi mbrojtje përmes rrugëve ligjore. Mori një urdhër mbrojtjeje. Megjithatë, sot ajo nuk jeton më.
Tani qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë llogari: A u bë gjithçka që duhej për ta mbajtur Arlindën gjallë, apo mbrojtja mbeti vetëm në letër?
