Një postim i ministrit Ermal Nufi, ku ai njofton me krenari ndërhyrjen e helikopterit të Ushtrisë për shpëtimin e një turisti, ka hapur një debat të fortë mbi mënyrën se si shteti menaxhon emergjencat dhe jetët e qytetarëve të tij.
Sepse pyetja që sot shumë njerëz po bëjnë është e thjeshtë dhe e dhimbshme:
Pse për një turist gjendet helikopteri, ndërsa për një grua shqiptare shtatzënë, në muajin e shtatë, gjithçka vonohet deri në tragjedi?
Askush nuk mund të kundërshtojë faktin se çdo jetë duhet shpëtuar. Një turist në rrezik meriton ndihmë, ashtu si çdo njeri tjetër. Por problemi lind kur një shtet arrin të tregojë forcë dhe organizim për një rast që bëhet publik, ndërsa në rastet ku qytetarët e tij kanë nevojë më shumë se kurrë, sistemi dështon.
Rasti i Marjana Bunajt nga Pogradeci është një nga ato histori që të lënë pa fjalë.
Një 36-vjeçare, në muajin e shtatë të shtatzënisë, shkoi në spital me dhimbje të forta barku. Familjarët pretendojnë se ajo kishte nevojë për ndërhyrje urgjente, pasi dyshohej për hemorragji të brendshme.
Sipas familjarëve, u diskutua edhe mundësia e transportit me helikopter drejt Tiranës, por kjo nuk u realizua për shkak të orarit të natës. Transporti drejt kryeqytetit u bë më vonë, ndërsa gjatë rrugës gjendja e saj u përkeqësua dhe ajo humbi jetën.
Sot familja kërkon përgjigje. Kërkon të dijë nëse çdo minutë është shfrytëzuar, nëse protokollet janë ndjekur dhe nëse një ndërhyrje më e shpejtë mund të kishte ndryshuar fatin e një gruaje që priste të bëhej nënë për herë të parë.
Dhe këtu lind revolta.
Sepse në Shqipëri shpesh kemi parë që shteti të shfaqet i fuqishëm në kamera, në njoftime dhe në deklarata, por i dobët aty ku matet vlera e tij: në shpëtimin e jetëve të njerëzve të zakonshëm.
Një helikopter që ngrihet për të shpëtuar një turist është lajm i mirë.
Por një shtet nuk duhet të funksionojë vetëm kur ka kamera.
Një shtet i vërtetë duhet të jetë aty edhe në orën 1 të natës, kur një grua shtatzënë troket në derën e spitalit.
Duhet të jetë aty për nënën që lufton për jetën. Për fëmijën që pret të lindë. Për familjen që pret një lajm të mirë.
Sepse tragjedia nuk është vetëm humbja e një jete.
Tragjedia është ndjenja që krijohet te qytetarët: se jeta e tyre vlen më pak.
Nëse një sistem mund të organizojë një operacion shpëtimi për një turist, por dështon të japë të njëjtën urgjencë për një grua shqiptare që pret të sjellë një jetë në botë, atëherë pyetja nuk është vetëm për mjekët apo institucionet.
Pyetja është për një shtet të tërë:
A po i trajton vërtet qytetarët e vet si njerëzit më të rëndësishëm, apo vetëm si numra në statistika?
Sepse një shtet nuk matet me sa bukur i tregon sukseset.
Matet me atë që bën kur një nënë është duke luftuar për të jetuar.
