Ka një moment kur njeriu nuk pyet më “si të bëhem më mirë?”, por thjesht: “Sa do të duroj akoma?”
Sepse për shumë shqiptarë, jeta nuk po ndërtohet. Po konsumohet.
Po ikën dita në trafik, në punë pa fund, në stres, në llogari që nuk dalin, në premtime që nuk mbahen kurrë. Një jetë e tërë duke vrapuar pas një normaliteti që duket gjithmonë hapa larg.
Ky është vendi ku një njeri mund të punojë 20, 30, 40 vite dhe prapë të mos ndihet i sigurt.
Ku një familje mund të sakrifikojë gjithçka dhe përsëri të mos arrijë të ketë një shtëpi të vetën.
Ku të rinjtë nuk largohen sepse nuk e duan vendin e tyre, por sepse janë lodhur duke luftuar me një realitet që ua mbyt çdo ëndërr para se të fillojë.
Dhe ndërkohë, çdo ditë vjen një lajm tjetër.
Një njeri që humbi jetën në punë. Një familje që humbi dikë në rrugë. Një jetë që u këput për pak sekonda.
Dhe pas disa orësh, gjithçka harrohet.
Një postim në rrjete sociale. Disa komente. Disa “ngushëllime”. Dhe pastaj vazhdon rutina.
Sepse në këtë vend edhe dhimbja është bërë rutinë.
Njerëzit nuk po vdesin vetëm nga aksidentet. Po vdesin ngadalë edhe nga lodhja. Nga stresi. Nga pamundësia. Nga ndjenja se po japin gjithë jetën dhe askush nuk po e sheh sakrificën e tyre.
Sistemi të kërkon gjithçka.
Të kërkon të punosh. Të paguash. Të durosh. Të heshtësh.
Por kur vjen momenti që ti ke nevojë për të, shpesh nuk është aty.
Njeriu që punon gjithë jetën për këtë shtet, shpesh mbetet vetëm kur ka nevojë për ndihmë.
Punëtori që rrezikon jetën për të mbajtur familjen, trajtohet si një numër. I riu që nuk gjen dot një të ardhme, shihet si “një tjetër që iku jashtë”. Familja që mezi mbijeton, quhet thjesht statistikë.
Por statistikat nuk kanë lot. Statistikat nuk kanë fëmijë që presin babain. Nuk kanë prindër që presin një telefonatë. Nuk kanë ëndrra të pambaruara.
Këtu është plagë edhe fakti që një njeri mund të punojë gjithë jetën dhe të mos ketë mundësi të jetojë jetën e tij.
Sepse çfarë kuptimi ka të punosh nga mëngjesi deri në darkë, nëse në fund nuk ke kohë për fëmijët e tu?
Çfarë kuptimi ka të sakrifikosh rininë, nëse pleqëria të gjen ende duke luftuar?
Çfarë kuptimi ka një ekonomi që rritet në letra, por njerëzit ndihen gjithnjë e më të varfër?
Shqipëria është bërë një vend ku shumë njerëz nuk kanë frikë vetëm nga vdekja.
Kanë frikë edhe nga jeta.
Sepse e dinë që një sëmundje, një aksident, një humbje pune apo një krizë financiare mund t’u shembë gjithçka.
Dhe kjo është revolta që po zien në heshtje:
Njerëzit nuk kërkojnë luks. Nuk kërkojnë mrekulli. Nuk kërkojnë jetë pa probleme.
Kërkojnë vetëm një jetë ku puna të ketë vlerë. Ku fëmijët të kenë të ardhme. Ku një njeri të mos kalojë gjithë jetën duke mbijetuar.
Sepse një shtet nuk matet me fasadat, kullat dhe reklamat.
Matet me mënyrën si trajton njerëzit e thjeshtë.
Dhe pyetja që mbetet është e dhimbshme:
Sa shqiptarë duhet të humbin jetën, sa familje duhet të thyhen dhe sa ëndrra duhet të shuhen, para se ky vend të kuptojë se njerëzit nuk janë thjesht numra?
Sepse më e keqja nuk është vetëm që njerëzit po largohen nga Shqipëria.
Më e keqja është që shumë prej atyre që kanë mbetur këtu, po ndihen sikur po humbin jetën duke pritur që ajo të fillojë./M. Gjini, JOQ
