Një fjalë e vetme, e thënë në panik mes errësirës së rrugës nga infermierja e ambulancës, përmbledh të gjithë kalbëzimin e një sistemi që vazhdon të mbjellë mort. Marjana Karolina Bunaj, vetëm 37 vjeçe dhe në muajin e shtatë të shtatzënisë, hyri në spitalin e Pogradecit me shpresën se do të merrte ndihmë mjekësore. Sot, ajo dhe fëmija e saj e palindur janë pjesë e statistikave të zeza të një mjekësie që dërgon pacientët drejt vdekjes në vend që t'i shpëtojë.
Tragjedia e kësaj nëne nuk është thjesht një ngjarje e rëndë familjare; është një akuzë e drejtpërdrejtë publike për çdo protokoll të shkelur, çdo pajisje që mungon dhe çdo vendim amator të marrë nën presionin e kohës.
Rrjedha e ngjarjeve tregon qartë lehtësinë me të cilën funksionojnë spitalet rajonale në situata kritike:
A kishte kjo ambulancë pajisjet më minimale të reanimacionit për të mbajtur në jetë një grua shtatzënë? A kishte personel të kualifikuar apo pacientja thjesht po shoqërohej drejt Tiranës si një ngarkesë pa përkujdesje aktive? Përse vendimi për transportin u mor aq vonë, kur situata kishte arritur tashmë në pikën e pakthyeshme?
Shteti që reklamon mjekësi falas e me standarde europiane nuk mund të fshihet më pas fjalëve të bukura. Kur një paciente 7-muajsh shtatzënë ndërron jetë rrugëve sepse spitalet rajonale nuk kanë as kapacitetet e as sigurinë për të menaxhuar një komplikacion, sistemi ka dështuar totalisht. Ndërsa Ministria e Shëndetësisë dhe Mbrojtjes Sociale, e drejtuar nga Evis Sala, mbushet me retorikë akademike e premtime për modernizim radikal të sistemit, realiteti në terren vazhdon të marrë jetë njerëzish.
