Mes turmës së protestuesve, një moment i thjeshtë, por tepër prekës, rrëmbeu vëmendjen e të gjithëve.
Nga dritarja e një autobusi, një gjysh ngriti dorën dhe përshëndeti njerëzit që ndodheshin jashtë. Një gjest i vogël, por që dukej se mbante brenda shumë emocione. Ndoshta nuk njihte askënd nga ata që kishte përballë. Ndoshta po. Por në atë përshëndetje kishte diçka më shumë se një lëvizje dore.
Ndoshta edhe atë e kishte marrë malli për njerëzit, për zhurmën e qytetit, për bisedat e rastësishme dhe për fytyrat që tashmë kishin shkuar larg.
Në një kohë kur gjithçka kalon me shpejtësi, ai gjest i një të moshuari kujtoi se nganjëherë mjafton një përshëndetje e sinqertë për të na bërë më njerëzorë dhe më pranë njëri-tjetrit.
