Studime të gjera arkeogjenetike mbi mbi 6 000 gjenome të lashta dhe 74 shqiptarë modernë tregojnë se origjina e shqiptarëve lidhet me një vazhdimësi të qartë popullsie në Ballkanin Perëndimor që nga Epoka e Bronzit të Vonë (rreth 1200 p.e.s.) dhe Epoka e Hekurit (1100 p.e.s.–150 e.s.). Sipas analizave, kjo vazhdimësi shtrihet pa ndërprerje të forta deri në Mesjetën e Hershme (800–900 e.s.), duke formuar bazën gjenetike të shqiptarëve të sotëm në vitin 2026.
Gjatë Antikitetit (1100 p.e.s.–150 e.s.), Ballkani ishte një zonë me popuj si ilirët, dardanët, trakët dhe grekët e hershëm. Të dhënat gjenetike tregojnë se shqiptarët modernë kanë një lidhje të fortë me popullsitë vendase të Ballkanit Perëndimor të asaj kohe, të cilat nuk u zhdukën gjatë periudhës romake, por ruajtën vazhdimësi në zona malore dhe të brendshme të rajonit.
Në periudhën 500–1000 e.s., Ballkani përjetoi migrimet sllave, por shqiptarët tregojnë vetëm një përzierje të kufizuar gjenetike (rreth 10–30%) nga popullsi të ardhura më vonë nga Evropa Lindore dhe Anadolli. Studimet theksojnë se rreth viteve 800–900 e.s. formohet qartë popullsia mesjetare që lidhet drejtpërdrejt me shqiptarët modernë, duke treguar vazhdimësi në territorin e Shqipërisë dhe rajoneve përreth.
Nga shekulli XI e.s. shqiptarët përmenden në burime historike, ndërsa gjuha shqipe dokumentohet që nga viti 1462. Analizat e studiuesve si Leonidas-Romanos Davranoglou, Brian D. Joseph dhe Alexandros Heraclides tregojnë se shqiptarët nuk janë popull i vonë në Ballkan, por një vazhdimësi autoktone prej rreth 3 000–3 200 vitesh, me rrënjë që shkojnë deri në Epokën e Bronzit, duke e vendosur origjinën e tyre në zemër të Ballkanit Perëndimor.
