Në Shqipëri, çdo skandal që lidhet me tenderat publikë duket se ndjek një skenar të përsëritur: emra që dalin vazhdimisht në sipërfaqe dhe të tjerë që mbeten në hije. Edhe projektet më të mëdha infrastrukturore në vend, si Tuneli i Llogarasë dhe Rruga e Arbrit, janë shoqëruar me dyshime mbi mënyrën e zhvillimit të procedurave, përzgjedhjen e fituesve dhe përfitimet reale që fshihen pas tyre.
Në këtë kontekst, një emër që përmendet shpesh është ai i Rrok Gjokës. Sipas pretendimeve që po qarkullojnë në media, ai nuk shihet thjesht si një biznesmen i zakonshëm, por si një aktor kyç që shfaqet vazhdimisht në projektet më të rëndësishme, sidomos aty ku qarkullojnë fondet më të mëdha publike.
Sipas gazetarit Almer Toska, modeli që vihet re është i njëjtë: në dokumente shpallen kompani të ndryshme, shpesh edhe të huaja, ndërsa në terren shfaqen të njëjtët emra që realizojnë punimet. Kjo ka ngritur dyshime mbi transparencën dhe ka shtuar pikëpyetjet se kush përfiton realisht nga këto kontrata.
Në qendër të akuzave qëndron edhe lidhja e mundshme me Belinda Ballukun. Sipas këtyre pretendimeve, një pjesë e konsiderueshme e fondeve të përfituara nga projektet infrastrukturore nuk janë thjesht fitime biznesi, por lidhen me interesa të përbashkëta. Madje, flitet se 50 milionë euro, të përfituara nga projekte si tuneli i Llogarasë apo ai i Rrugës së Arbrit, mund të jenë në fakt para që i përkasin Ballukut, por që në letra rezultojnë si pasuri e Gjokës. Para që i mban ai në kasafortën e firmës së tij
Hetimet e SPAK, sekuestrimi i pajisjeve dhe verifikimi i komunikimeve mund të jenë kyçe për të kuptuar nëse kemi të bëjmë me një marrëdhënie të zakonshme biznesi apo me një mekanizëm të mirëorganizuar për shpërndarjen e fondeve publike.
Nga ana tjetër, deklaratat e Sali Berisha kanë shtuar edhe më shumë debatin, duke e paraqitur situatën si një sistem të strukturuar përfitimesh dhe favorizimesh në tendera. Edhe pse këto mbeten deklarata politike, ato përkojnë me një klimë të gjerë mosbesimi në publik.
Në thelb, çështja ngrihet mbi një pyetje të thjeshtë: a është rastësi që i njëjti rrjet emrash shfaqet gjithmonë në projektet më të mëdha, apo kemi të bëjmë me një skemë ku fondet publike kanalizohen përmes një sistemi të mbyllur? Përgjigjja e kësaj pyetjeje pritet të vijë nga hetimet, të cilat do të përcaktojnë nëse këto dyshime janë të pabazuara apo nëse pas tyre fshihet një realitet shumë më i rëndë.
