Durrësi sot nuk është në zi vetëm nga një shofer i dehur që vrau dy fëmijë. Durrësi është në zi prej kohësh, një qytet që, pa zhurmë, ka humbur çdo pëllëmbë toke ku jeta duhej të lulëzonte pa frikë.
Reagimi i kryebashkiakes Emiriana Sako pas ngjarjes, që flet për “reflektim të thellë” dhe dhimbje “si nënë”, tingëllon si ironia më e hidhur në një qytet ku hapësirat publike janë vjedhur me bekimin e Bashkisë.
Fjalët e Sakos janë ato që dalin pas tragjedive, por ajo që mungon prej vitesh është llogaridhënia për gllabërimin e hapësirave publike. Pyetja që as Sako dhe as paraardhësi i saj, Vangjush Dako, nuk duan t'i japin përgjigje është: ku luajnë fëmijët në Durrës?
Në shumë lagje të Durrësit, përgjigja është brutale: fëmijët luajnë në trotuar, në rrugë, dhe mes makinave sepse fushat e tyre janë kthyer në pallate. Pikërisht aty ndodhi tragjedia ku dy jetë u shuan dhe një tjetër lufton me vdekjen.
Trashëgimia e Dakos: Për vite me radhë, nën drejtimin e Vangjush Dakos, Durrësi u kthye në një xhungël betoni ku çdo lulishte u tkurr për t'u bërë ndërtim.
Vazhdimësia e Sakos: Emiriana Sako ka ndjekur të njëjtën rrugë, duke lejuar që hapësirat publike të përpihen, duke i detyruar fëmijët të luajnë në vende që nuk janë menduar kurrë për lojë.
Faji i Bashkisë: Kur një qytet humbet hapësirat e përbashkëta, humbet edhe sigurinë e më të vegjëlve; kjo nuk është thjesht mungesë planifikimi, është krim urban.
Po, përgjegjësia është e shoferit të dehur, por historia fillon shumë më herët, te zyrat ku jepen lejet e ndërtimit që vrasin frymëmarrjen e qytetit. Reflektimi nuk fillon pas një statusi në rrjete sociale, por te pyetja se sa kënde lojërash janë vjedhur për t'u bërë beton.
Kur fëmijët detyrohen të luajnë në trotuar pranë trafikut sepse nuk kanë asnjë fushë sporti në lagje, tragjeditë nuk janë më “aksidente rastësore”. Ato janë pasoja të një realiteti të ndërtuar ndër vite nga dy figura që e shohin Durrësin si shesh ndërtimi dhe jo si shtëpi për fëmijët.
Dy fëmijë humbën jetën sot sepse Sako dhe Dako zgjodhën betonin mbi jetën. Përtej dhimbjes, ky është momenti që qyteti të kuptojë se paralajmërimet janë injoruar prej kohësh në favor të xhepave të pushtetarëve.
