Nëse mbyll sytë dhe mendon për Parisin, të vjen në mendje Kulla Eiffel, moda, dritat. Por Parisi i vërtetë nuk është aty.
Ai është në stolat e gjelbër të parqeve, në bordurat përgjatë Senës, në shkallët e muzeve… aty ku të rinjtë rrinë në heshtje, me një libër në duar.
Në këto pamje, nuk dominojnë telefonat. Nuk ka “scroll” pa fund. Ka vajza që lexojnë nën diell, djem që humbasin në faqe librash, njerëz që zgjedhin të jenë të pranishëm, jo të shpërqendruar.
Dhe kjo nuk është rastësi.
Në një botë ku vëmendja jonë blihet dhe shitet nga algoritmet, leximi është bërë një akt i rrallë. Një zgjedhje. Madje, një lloj rebelimi i heshtur.
Ai i riu që lexon në një stol nuk po humb kohë. Përkundrazi, po fiton diçka që shumëkush e ka humbur: përqendrimin, qetësinë, thellësinë.
Ndërkohë, realiteti ynë shpesh është ndryshe. Në momentin që ulemi diku, instinktivisht nxjerrim telefonin. Jo sepse kemi diçka të rëndësishme për të bërë, por sepse jemi mësuar të mos qëndrojmë dot vetëm me mendimet tona.
Por një libër nuk të kërkon like. Nuk të shfaq reklama. Nuk të lodh. Një libër të ndërton.
Dhe kjo nuk është thjesht ndjesi, është alarm real.
Suedia, një nga vendet më të avancuara teknologjikisht, po bën një kthesë të fortë: po rikthen librat në shkolla dhe po distancohet nga përdorimi i tepërt i teknologjisë. Sepse është kuptuar diçka thelbësore, një brez që nuk lexon, humbet aftësinë për të menduar thellë.
Dhe ndoshta ky është momenti për një reflektim të thjeshtë:
Kur ishte hera e fundit që more një libër në dorë?
Jo për shkollë. Jo nga detyrimi. Por për veten.
Sepse ndryshimi nuk fillon me sisteme apo politika. Fillon me një zgjedhje të vogël: të mbyllësh ekranin… dhe të hapësh një libër.
Ndoshta nuk do jesh në Paris. Por mund të kesh të njëjtën mendje.
