Ndërsa e gjithë bota po merr frymë lirisht nga lajmet që vijnë prej Ngushticës së Hormuzit, ku Teherani ka vendosur të ulë tonet dhe të garantojë kalimin e lirë të naftës, në zyrat e Tiranës duket se po luhet një tjetër film, me skenar krejtësisht të kundërt.
Është vërtet paradoksale të shohësh se si bursa ndërkombëtare reagon menjëherë duke e zbritur naftën nën pragun e 90 dollarëve, ndërkohë që Bordi i Transparencës në Shqipëri, me një shpejtësi që do ta kishte zili edhe piloti më i shpejtë i garave, vendos të rrisë çmimin në 210 lekë për litër.
Kjo situatë dëshmon më së miri se gjeopolitika jonë nuk varet nga konfliktet globale apo armëpushimet në Lindjen e Mesme, por nga një lloj "ligji i gravitetit" që këtu funksionon vetëm me ngritje.
Është e vështirë t'ua shpjegosh qytetarëve shqiptarë, të cilët i ndjekin lajmet me shpresën se lirimi i tensioneve në pikat kyçe të globit do t'u lehtësojë sadopak xhepin, se si ndodh që pikërisht në ditën kur furnizimi global sigurohet, fatura e tyre personale rëndohet.
Ky mekanizëm i çuditshëm i vendosjes së çmimeve ka krijuar bindjen se bursa për ne është thjesht një justifikim kur çmimi rritet, dhe një koncept krejtësisht i panjohur kur çmimi bie.
Ndërsa investitorët festojnë qetësimin e tregjeve, shoferët shqiptarë duhet të përballen me vendimet administrative që vijnë si rrufe në qiell të hapur, duke e bërë çdo ulje simbolike të një dite më parë të duket si një tallje e radhës përpara goditjes së vërtetë.
Në fund të ditës, duket se jemi dëshmitarë të një realiteti ku nafta jonë nuk udhëton nëpër tubacionet e bursës, por nëpër korridoret e vendimeve që nuk marrin parasysh as logjikën e tregut dhe as realitetin e konsumatorit.
Ndërsa bota pret paqen për të ulur kostot, ne duket se jemi në një "luftë" të përhershme me transparencën, ku e vetmja gjë që mbetet e qartë është se pavarësisht asaj që ndodh në Hormuz, portofoli i shqiptarëve do të mbetet gjithmonë në shënjestër të rritjeve të paparashikueshme.
