Sulmi i SHBA-së dhe Izraelit ndaj Iranit, si dhe konfirmimi i vdekjes së Ali Khamenei, kanë rritur ndjeshëm pasigurinë në tregjet globale të energjisë. Irani prodhon rreth 3.3 milionë fuçi naftë në ditë dhe shumicën e eksporton drejt Kinës, duke anashkaluar sanksionet përmes rrugëve alternative dhe flotave të cisternave që operojnë jashtë gjurmimit të zakonshëm.
Terminali i Ishullit Kharg mbetet pika kryesore e eksportit iranian. Çdo dëmtim i tij do të ndikonte drejtpërdrejt në të ardhurat e Teheranit dhe në furnizimin global me naftë. Ndërkohë, Irani mban sasi të konsiderueshme nafte të depozituara në det si masë sigurie përballë rrezikut të sulmeve.
Tensionet prekin edhe sektorin e gazit natyror. Irani shfrytëzon fushën detare të Parsit Jugor, të cilën e ndan me Katarin, por shumica e prodhimit përdoret për konsum të brendshëm për shkak të sanksioneve dhe kufizimeve teknike. Çdo goditje ndaj infrastrukturës së gazit do të shtonte pasigurinë në tregjet rajonale të energjisë.
Një pikë kyçe mbetet Ngushtica e Hormuzit, nga ku kalon rreth 20% e naftës që tregtohet globalisht. Çdo përshkallëzim apo bllokim i mundshëm do të sillte rritje të menjëhershme të çmimeve dhe luhatje të forta në tregje.
Në këtë kontekst, aleanca OPEC+ po shqyrton rritjen e prodhimit për të zbutur çdo mungesë të mundshme në furnizim. Zhvillimet në terren dhe reagimi i aktorëve kryesorë do të përcaktojnë drejtimin e çmimeve dhe stabilitetin ekonomik global në javët në vijim.
