Puthja romantike, simboli klasik i dashurisë, ka një histori shumë më të lashtë sesa mund të duket. Sipas biologëve evolucionarë, ajo ka lindur nga sjelljet e përkëdheljes dhe pastrimit, siç ndodh te majmunët e mëdhenj, ku të vegjlit zhvillojnë lidhje përmes kontaktit gojë-më-gojë. Kur çiftet njerëzore prekin buzët, shpesh shkëmbejnë pa vetëdije sinjale mbi shëndetin dhe përputhshmërinë, duke e bërë puthjen një kombinim të kënaqësisë fizike dhe një mekanizmi biologjik për zgjedhjen e partnerit. Studimet sugjerojnë se forma e hershme e puthjes romantike mund të ketë evoluar rreth 21.5 milionë vjet më parë te paraardhësit e përbashkët të majmunëve të mëdhenj.
Provat më të hershme të puthjes në kulturat njerëzore gjenden tek figura neolitike në Izrael dhe Malta, rreth viteve 9000–5500 para Krishtit, ku duket se dy personazhe afrohen fytyra më fytyrë. Për shembull, dorëshkrimet sumeriane rreth vitit 2600 para Krishtit tregojnë se perënditë An dhe Ezinan kryen marrëdhënie dhe më pas u puthën, duke lënë dëshmi të hershme të puthjes romantike. Analizat gjuhësore të teksteve egjiptiane, akadike dhe eblaite tregojnë se puthja ekzistonte në mënyrë të pavarur në qytetërime të ndryshme, dhe nuk u përhap thjesht nga një rajon në tjetrin.
Megjithatë, puthja romantike nuk është universale. Studimet antropologjike tregojnë se nga 168 kultura të studiuara, vetëm 46% praktikojnë puthjen romantike, ndërsa të tjerat 54 % e të tjerëve shprehin dashurinë dhe afeksionin në mënyra të tjera, si kafshimi i vetullave, shtypja e fytyrave apo kontakt fizik tjetër. Puthja është më e zakonshme në shoqëritë me shtresa shoqërore të dallueshme dhe në zonat polare, ku kontakti i kufizuar fizikisht lidhet kryesisht me fytyrën. Kjo tregon se, pavarësisht universalitetit të dashurisë, forma e shprehjes së saj ndryshon shumë nga një kulturë te tjetra, dhe puthja romantike ka evoluar si një simbol i afërsisë dhe intimitetit, jo thjesht një shkëmbim biologjik sinjalesh.
