Ndërsa miliona myslimanë në mbarë botën po respektojnë muajin e shenjtë të Ramadan, pamjet që vijnë nga Gaza tregojnë një shembull të fortë besimi dhe uniteti mes shkatërrimit.
Pavarësisht dëmeve të mëdha, mungesës së theksuar të ushqimeve dhe ujit, si edhe zhvendosjes masive të popullsisë, familjet palestineze po mblidhen sërish në perëndim të diellit për të çelur iftarin. Në lagje të shënuara nga ndërtesa të dëmtuara dhe rrënoja, shtrohen çarçafë të gjatë në tokë, ndahen vaktet e pakta dhe recitohen lutje të përbashkëta ndërsa dëgjohet thirrja që shënon fundin e agjërimit ditor.
Për shumë banorë të Gazës, Ramazani i këtij viti zhvillohet në mes të një krize të thellë humanitare. Komunitete të tëra mbeten të zhvendosura, infrastruktura është e shkatërruar dhe furnizimet bazë janë të kufizuara. Megjithatë, me perëndimin e diellit, banorët mblidhen për iftar, vakti që shënon fundin e agjërimit, të vendosur për të ruajtur ndjenjën e normalitetit dhe përkushtimin shpirtëror.
Familjet ndajnë atë pak ushqim që kanë në dispozicion: bukë, hurma, oriz apo ushqime të konservuara. Fqinjët kontribuojnë me porcione të vogla për të krijuar një tryezë të përbashkët, duke u siguruar që askush të mos e çelë agjërimin i vetëm. Fëmijët ulen pranë të moshuarve dhe pas vaktit zhvillohen lutje kolektive, duke forcuar frymën e solidaritetit që shumëkush e konsideron burim force në kohë të vështira.
Ramazani, muaji i shenjtë i agjërimit, lutjes, reflektimit dhe bamirësisë në Islam, merr një peshë edhe më të madhe në periudha krize. Në Gaza, ritualet e këtij muaji, nga agjërimi në agim deri te mbledhja në mbrëmje janë shndërruar jo vetëm në një akt adhurimi, por edhe në një simbol qëndrueshmërie.
Ndërsa organizatat humanitare paralajmërojnë për përkeqësimin e kushteve në këtë territor, pamjet e iftareve të përbashkëta dëshmojnë një realitet tjetër: edhe mes rrënojave dhe pasigurisë, lidhjet e komunitetit mbeten të forta.
Në sfondin e ndërtesave të dëmtuara dhe një të ardhmeje të pasigurt, banorët e Gazës e shënojnë çdo perëndim dielli jo vetëm me ushqim dhe lutje, por edhe me një ripohim të besimit dhe qëndrueshmërisë kolektive.
