Një ekspeditë shkencore në brigjet e Masaçusetsit ka konfirmuar ekzistencën e një rezervuari gjigant me ujë të ëmbël të fshehur nën fundin e Oqeanit Atlantik, një zbulim i rrallë që mund të ndryshojë kuptimin e historisë së ujit në Tokë.
Rezervuari, i cili daton rreth 20 mijë vjet më parë nga epoka e fundit e akullnajave, përfaqëson një depozitë të jashtëzakonshme natyrore, e cila mund të mbulojë nevojat e qytetit të Nju Jorkut për rreth 800 vjet, nëse do të ishte e mundur shfrytëzimi i saj.
Shkencëtarët e përshkruajnë këtë rezervuar si një “fosil” natyror të periudhës akullnajore, i formuar në kohën kur niveli i detit ishte dukshëm më i ulët dhe zona ishte pjesë e tokës së thatë. Zbulimi i tij ofron mundësi të reja për të studiuar mënyrën se si uji është ruajtur dhe lëvizur gjatë mijëvjeçarëve, si dhe rolin që këto depozita të fshehura mund të kenë pasur në ekosistemet e së kaluarës.
Megjithatë, ekspertët paralajmërojnë se shfrytëzimi i këtij rezervuari mbetet jashtëzakonisht kompleks dhe aktualisht përbën më shumë një objekt studimi shkencor sesa një zgjidhje praktike për furnizimin me ujë. Zbulimi i tij hap një dritare të re për hulumtimet mbi burimet ujore të Tokës dhe sfidat e tyre, duke nxitur interes të madh për potencialin e rezervuarëve të fshehur nën oqeane.
