UNESCO ka shpallur zyrtarisht kuzhinën italiane si pjesë të listës së trashëgimisë kulturore jomateriale të njerëzimit, duke njohur jo një pjatë të vetme, por gjithë kulturën e gatimit, të tryezës dhe të ritualeve që e shoqërojnë atë. Për herë të parë, një vend merr këtë status për të gjithë kuzhinën kombëtare, e cila shihet si një mozaik praktikash, historish dhe traditash që evoluojnë me kohën. Vendimi vjen pas një procesi të gjatë kandidimi, të udhëhequr nga studiues, institucione kulturore dhe shoqata që prej dekadash merren me studimin dhe ruajtjen e kulinarisë italiane.
Kjo njohje nuk shihet si një certifikim superioriteti, por si një detyrim i ri: Italia duhet të mbrojë, dokumentojë dhe transmetojë traditat e saj gastronomike, duke përfshirë komunitetet që i mbajnë ato gjallë – nga familjet te shefat, nga prodhuesit te zanatçinjtë. Ajo nënkupton mbështetje për edukimin ushqimor, arkivat e kujtesës kulinare dhe projektet që sigurojnë vazhdimësinë e kësaj trashëgimie. Në të njëjtën kohë, vendos një barrierë më të fortë ndaj fenomenit “Italian sounding”, duke i dhënë peshë ndërkombëtare autenticitetit të produkteve dhe traditave italiane.
Për figurat kryesore të gastronomisë, si Massimo Bottura apo shefa të njohur si Barbieri dhe Locatelli, kjo është një ditë historike, por edhe një pikënisje e re. Ata theksojnë se forca e kuzhinës italiane vjen nga dashuria me të cilën gatuhet, nga diversiteti i praktikave lokale dhe nga aftësia për të dialoguar me kultura të tjera. Njohja e UNESCO-s shihet si një ftesë për të vazhduar këtë rrugë, për të ruajtur traditat pa i ngrirë në një kartolinë turistike dhe për të mbajtur gjallë atë që quhet “kuzhina e afeksioneve” – një mënyrë e të jetuarit ku ushqimi lidh njerëzit, kujtimet dhe peizazhet.
