Në Japoni, zhdukja pa lënë gjurmë nuk është thjesht një akt dëshpërimi, por një fenomen shoqëror i njohur si Johatsu (蒸発), që përkthehet si “avullim”. Çdo vit, mijëra japonezë braktisin heshturazi shtëpitë, familjet dhe punët e tyre, duke u shndërruar në 'fantazma të gjalla' për t’i shpëtuar barrës së pritshmërive sociale dhe personale.
Shkaqet janë të ndryshme: dështimet financiare dhe borxhet e pafund, presioni i shoqërisë për të qenë punonjës “model”, martesat e palumtura, dhuna familjare dhe kultura e turpit (Haji) që lidh vlerën personale me suksesin. Ligjet strikte për privatësinë e bëjnë më të lehtë zhdukjen për personat mbi 20-vjeç, pasi familjet nuk kanë lehtësisht akses tek informacionet e tyre.
Zhdukja shpesh lehtësohet nga kompani diskrete të quajtura “Yag-ya-san” ose “Lëvizësit e Natës”, që ndihmojnë individët të zhvendosen fshehurazi gjatë natës. Klientët marrin paketimin dhe transportimin e sendeve personale, zhvendosen në qytete të tjera ku anonimati është i garantuar dhe nisin një jetë të re si Kiechi, duke punuar shpesh në punë pa kontratë, me paga të ulëta dhe duke përdorur para vetëm në dorë për të shmangur gjurmët digjitale.
Qeveria japoneze regjistron rreth 80,000 persona të zhdukur në vit, por shifra reale e atyre që zgjedhin Johatsu-në është e panjohur, pasi shumë familje nuk raportojnë zhdukjet për të ruajtur nderin dhe imazhin publik.
Ky fenomen tregon tensionin mes nevojave individuale dhe pritshmërive të rrepta shoqërore. Për disa, “avullimi” është një mënyrë për të nisur një jetë të re pa gjykim; për të tjerët, një akt i heshtur për të shkëputur përfundimisht nga vetvetja e mëparshme.
